Επιμνημόσυνος λόγος του Υπουργού Ενέργειας, Εμπορίου και Βιομηχανίας κ. Μιχάλη Δαμιανού στο Εθνικ...

Με ειλικρινή αισθήματα σεβασμού και βαθιάς συγκίνησης μαζευτήκαμε σήμερα στον ιερό ετούτο χώρο, για να τελέσουμε το Ετήσιο Εθνικό Μνημόσυνο του ήρωα της Αντίστασης Ανδρέα (Άντη) Παπαδόπουλου. Αποδίδουμε με αυτόν τον τρόπο την οφειλόμενη τιμή σε έναν νέο άνθρωπο που, όταν ξέσπασε το προδοτικό πραξικόπημα του 1974, επέλεξε να σταθεί στο πλευρό της δημοκρατίας και της νομιμότητας, πληρώνοντας με την ίδια του τη ζωή την πίστη του στις αξίες της ελευθερίας, της αξιοπρέπειας και του καθήκοντος.

Πενήντα δύο χρόνια μετά τα τραγικά γεγονότα του 1974, η μνήμη του Άντη παραμένει ζωντανή και η θυσία του εξακολουθεί να φωτίζει τον δρόμο της ιστορικής μας συνείδησης. Μπορεί να μην έζησε πολλά χρόνια, αλλά πρόλαβε να αφήσει πίσω του ένα λαμπρό παράδειγμα ζωής και ήθους, που ξεπερνά τον χρόνο κι αποτελεί πολύτιμη παρακαταθήκη για τις νεότερες γενιές.

Ο Άντης Παπαδόπουλος γεννήθηκε στην Πάφο το 1950. Μεγάλωσε σε μια αγαπημένη οικογένεια, ανάμεσα στους γονείς του, Κώστα και Ειρήνη, και τις αδελφές του, Μαρία και Χλόη. Ήταν ένα παιδί γεμάτο καλοσύνη, ζωντάνια και όνειρα. Αγαπούσε τη μουσική, έπαιζε μπουζούκι, τραγουδούσε, έψαλλε στην εκκλησία και συμμετείχε ενεργά στη ζωή της κοινότητάς του.

Όσοι τον γνώρισαν μιλούν για έναν άνθρωπο που ήταν αγαπητός σε όλους, η ψυχή της παρέας και περιτριγυρισμένος πάντα από φίλους.

Μετά την αποφοίτησή του από το Ελληνικό Κολλέγιο Πάφου, υπηρέτησε στις Δυνάμεις Καταδρομών ως Ανθυπολοχαγός και, ακολούθως, εντάχθηκε στην Αστυνομική Δύναμη Κύπρου. Επέλεξε συνειδητά να υπηρετήσει την κοινωνία και την πατρίδα του μέσα από το καθήκον και την προσφορά.

Και όταν η Κύπρος μας δοκιμάστηκε στις σκοτεινές ημέρες του Ιουλίου του 1974, ο Άντης δεν έμεινε αμέτοχος. Στις 15 Ιουλίου, ημέρα Δευτέρα, βρέθηκε στην πρώτη γραμμή της αντίστασης απέναντι στο πραξικόπημα, που επιχείρησε να καταλύσει τη δημοκρατική τάξη και οδήγησε τον τόπο στην καταστροφή. Μαζί με άλλους αστυνομικούς που ηγήθηκαν ομάδων αντιστασιακών από την Πάφο, μετέβη στη Λεμεσό και συμμετείχε στις μάχες κατά της ΕΟΚΑ Β΄ για την υπεράσπιση της δημοκρατίας και της συνταγματικής νομιμότητας.

Στον δημόσιο κήπο της Λεμεσού πραγματοποιήθηκε η πιο αιματηρή σύγκρουση του πραξικοπήματος, με τους αγωνιστές της αντίστασης -παρά τις πολλές απώλειες και την υπεροπλία των αντιπάλων τους- να παραμένουν πιστοί στις αξίες και τα ιδανικά τους.

Το ξημέρωμα της 16ης Ιουλίου 1974, κατά την επιστροφή τους στην Πάφο, ο Άντης έπεσε θύμα προδοτικής ενέδρας στο Ζακάκι. Εκεί, με τρόπο άνανδρο και ύπουλο, έχασε τη ζωή του από μέλος της ΕΟΚΑ Β΄. Ήταν μόλις 24 ετών. Σε μια ηλικία που οι περισσότεροι νέοι κάνουν σχέδια για το μέλλον, εκείνος θυσίασε το δικό του, για να μπορεί η πατρίδα μας να έχει μέλλον.

Κυρίες και κύριοι,

Η θυσία του Άντη Παπαδόπουλου δεν αποτελεί απλώς μια σελίδα της τοπικής ιστορίας της Πάφου, ούτε αφορά αποκλειστικά την οικογένεια και τους οικείους του. Αποτελεί μέρος της συλλογικής ιστορικής μνήμης του κυπριακού ελληνισμού. Μας υπενθυμίζει το βαρύ τίμημα που πλήρωσε η Κύπρος εξαιτίας του διχασμού, του φανατισμού και της εκτροπής από τη δημοκρατική νομιμότητα. Μας υπενθυμίζει επίσης ότι η δημοκρατία δεν είναι ποτέ δεδομένη. Απαιτεί συνεχή εγρήγορση, υπευθυνότητα και προσήλωση στις θεμελιώδεις αρχές που τη στηρίζουν.

Η μεγαλύτερη τιμή που μπορούμε να αποτίσουμε σήμερα στον Άντη και σε όλους τους ήρωες της αντίστασης είναι να διαφυλάξουμε την ενότητα του λαού μας, να υπερασπιζόμαστε τους δημοκρατικούς θεσμούς και να εργαζόμαστε αδιάκοπα για μια πατρίδα ελεύθερη, ασφαλή και ειρηνική. Η μνήμη τους μάς καθοδηγεί. Το παράδειγμά τους μάς εμπνέει. Η θυσία τους μάς δεσμεύει.

Απευθυνόμενος ιδιαίτερα στην οικογένεια του Άντη Παπαδόπουλου, επιθυμώ να εκφράσω, εκ μέρους της Πολιτείας και προσωπικά, την ευγνωμοσύνη και τον σεβασμό μας.

Η Κύπρος δεν λησμονεί τα παιδιά της που πρόσφεραν το ύψιστο αγαθό για την ελευθερία και τη δημοκρατία. Δεν λησμονεί εκείνους που, στις πιο κρίσιμες στιγμές της ιστορίας μας, επέλεξαν τον δύσκολο δρόμο της ευθύνης και της αξιοπρέπειας.

Αιωνία ας είναι η μνήμη του.

(ΜΣ/ΑΣ)